Hail Gewoon - Wilde Hilde


Doar in n bos in Grunnen 
woont n wicht zo roeg en mooi
de man dei het nait loaten kin
vaalt aan heur lusten ten prooi
zai kroept achter de bomen 
bezied op hoogste tak
lopst er onder deur roupt zai haard ‘krak!’

zai springt den van tak oaf
boven op heur prooi
bind hom mit n taauw vast
zai stopt hom ien n kooi
gainain dei doar bie hilde
ooit aan heur is ontsnapt
want hilde is n wilde dat stait vast

Wilde Hilde is heur noam
zai woont ien t slochterbos
omat zai gaint kin loaten stoan
is elke man de klos
zai is roegste van ommelaand
mooi snoet en strak figuur
het haitste wicht van pladdelaand
zai het aaltied vriJ kuur

zo het dei wilde hilde
n haile mannentoen inricht
ain veur elke dag en nacht
veur dat haite wicht
gainain dei doar bie hilde
ooit aan heur is ontsnapt
want hilde is n wilde dat stait vast

wilde hilde is heur noam
zai woont ien t slochterbos
omat zai gaint kin loaten stoan
is elke man de klos
zai is roegste van ommelaand
mooi snoet en strak figuur
het haitste wicht van pladdelaand
zai het aaltied vriJ kuur

vraauwluu waren der zat van
woar hingen heur mannen oet
zai gingen doar noar t bos tou
vonnen alleneg krummels stoet
mor aal wat zai ook zuchten
heur keedels waren der nait
want hilde haar hun goud verstopt
het is n loze maaid

wilde hilde is heur noam
zai woont ien t slochterbos
omat zai gaint kin loaten stoan
is elke man de klos
zai is roegste van ommelaand
mooi snoet en strak figuur
het haitste wicht van pladdelaand
zai het aaltied vriJ kuur