Jovink en de Voederbietels - Ome Jan


Schemer en zunne vermengt zich in zachtwarme gloed
An de rand langs de hei kleurt de beuken zich rood als bloed
't geronk van een stofwolkjen zwelt an de horizon an
't is onmiskenbaar 't zietspan van Ome jan

't jungske was bli-j bi-j 't zien van zien speulkameroad
dan bracht-e cadeautjes en wier d'r vernemstig geproat
Ome jan was een zeeman, niet bang veur t grote gevoar
de kleine martin den zag 'm moar ens per joar
tot op de dag dat de postbode kwam bi-j zien huus
't schip van Ome jan was vergoan met man en muus

oh, ome jan,
de fijnste oom die 'n kind zich moar wensen kan 
ome jan, ome jan!

Wat jan gekocht had veurdat 't schip was vergoan
'n duusken dat op d'n wal was blieven stoan
de postbode zette de deus veur 't jong op de grond
onder d'n dekkel doar piepen 'n jong'n hond
't gemis van zien makker dat dat grep 't kearltjen zo aan
dus nuumen hi-j zien hondjen noar wijlen ome jan

eerst was het hondjen aardig om te zien
now blökt-e hele dagen en hi-j bit bovendien..

de rand langsde hei kleuren rood en wi-j heuren nog 'auw' want
ome jan trok zien baasje an de darmen oaver 't bouwland

oh, ome jan,
de fijnste oom die 'n kind zich moar wensen kan 
ome jan,
De slechtste hond die een kind zoch moar wensen kan
Ome jan, ome jan

Graag 'n applaus voor de jeugd van martin gaus!!!