Neet oét Lottum - Glendalough


De waeg nao heej waas glad, 
maar weej, we zien d’r toch 
Ein slingerpaad is op de kaart 
De letsten baog. ‘nen Berg, twië gater, 
vol met Water bliek genôg 
Miér as genôg um te geluive 
det lôch vuul miér is 
Det d’r miér achter zit as ik dôch 

Al iéuwe klettert miéuwgesnetter echo’s traog 
op stômme stein die hoëg opein op iddere vraog 
Ein antwoord gaeve, um ’t aeve wie gewaog 
Heej wuurt verklaord waat de wiéze al wit 
Det ’t antwoord in de vraog verborge zit 

Ik, ik bin vuul kleiner as dit 
Machtig vuul kleiner, ’k vergaet 
Det ik laef en ik zeen de groëte lién 
Zônder, zônder ein Godsgruuwlik wônder 
Zoel ’t heej neet zoë biezônder zien gewaes 

Ik geluifde noéits in wôndere 
Ik verklaorde zelfs ’t dôndere 
’t Wuurt al later, ’t golvend Water huur ik nog 
‘k Zeen ôndanks mis en duusternis de deep’re laog 
Det alles haos, haos is begôs 
In Glendalough, heej leet de sleutel 
Dae pas op ’t slaot, maar ik dink det 
Ik geluif de’k um ligge laot 
Ik dink de’k 
um ligge laot