Pater Moeskroen - De vogel en de walvis


We haalden een fles voor de zeeman 
En we hoorden zijn lied, een verhaal 
Vol van Liefde en leed 
’t Ging over een vogel, zo klein, 
Verliefd op een walvis, hoe wreed 
Kan het leven zijn 

Ze zei: “Nooit zul jij hier met mij vliegen” 
En hij zuchtte: “Jij kunt nooit wonen in mijn oceaan 
Maar de Lucht spiegelt in ‘t oppervlak 
En ik zie een vis in de maan 
Rust uit op die drijvende tak, hier dicht tegen mij aan 
En drijf maar mee 
Huil maar niet mijn lief” 

De vogel vroeg: “Zul je wel wachten? 
Als ik eerder sterf, dan val ik vanzelf in jouw zee 
Dan zijn we voorgoed met z’n twee 
Tot dan leven wij nog apart” 
En de walvis zei zachtjes: “Oké... 
Maar je woont al in mijn hart”