Rowwen Hčze - Lied vur Limburg De moeiste weg van deze werld leupt in t zuiden dor 'n veld 't jonge blaad, kiek hoe 't dreit als de wind wat harder weit als d'n ierste lange lentedaag giet ligge in t graas, en d'n ierste lange slok op 'n terras neave de Maas en de wolke en de heuvels weare berge, en alles wat nog mot dat duj ik merge. De moeiste weg van deze werld leupt in t zuiden dor 'n veld 'asperges vers, iedere daag' stong op 't bord wat ik net zaag, Straks dan brukt 't zand, Straks dan guft de grond meej 'n geschenk woaran ik denk met Water in de mond. De moeiste weg van deze werld leupt in 't zuiden dor 'n veld de berkeboem, 't velt ok ni mei, verbleekt wat bij de paarse hei, an de horizon de scheive schouw din allang gen wolk mier rakt, d'r woent nog steeds dezelfde opa din dezelfde grapjes makt en 't huuj dat mot nar bínne vurdat 't reagent, in t café doar wuurdt `t huwelijk ingezeagend. De moeiste weg van deze werld leupt in t zuiden dor 'n veld 't kronkelpaad, langs 't station, woar oeit 'n lange reis begon de beum ze weare groet ik kan de kerk has neet mier zeen en d'r zinge doezend vogels en ze halde zich neet in, ik zuj ze gear vur dit concert wille beloene heer in 't boeteland, in Limburg blieve woene Straks dan giet 't loos, Straks dan is 't fiest, en van al dat denke an Straks geniet ik nog t miest… Lied voor Limburg De mooiste weg van deze wereld loopt in ‘t zuiden door een veld ‘t jonge blad, kijk hoe het draait als de wind wat harder waait als de eerste lange lentedag gaat liggen in het gras en de eerste lange slok op een terras naast de Maas en de wolken en de heuvels worden bergen en alles wat nog moet, dat doe ik Morgen de mooiste weg van deze wereld loopt in ‘t zuiden door een veld ‘asperges vers, iedere dag’ stond op een bord dat ik net zag Straks breekt het zand Straks geeft de grond mij een geschenk waaraan ik denk met Water in de mond de mooiste weg van deze wereld loopt in ’t zuiden door een veld de berkenboom, ’t valt ook niet mee, verbleekt wat bij de paarse hei aan de horizon de scheve schoorsteen die allang geen wolk meer raakt er woont nog steeds delfde opa die dezelfde grapjes maakt en het hooi moet naar binnen voordat ’t regent in ’t café daar wordt ’t huwelijk ingezegend de mooiste weg van deze wereld loopt in ’t zuiden door een veld ’t kronkelpad langs ’t station waar ooit een lange reis begon de bomen, ze worden groot ik kan de kerk haast niet meer zien en er zingen duizend vogels en ze houden zich niet in ik zou ze graag voor dit concert willen belonen hier in het buitenland, in Limburg blijven wonen Straks gaat het loos, Straks dan is het feest en van al dat denken aan Straks geniet ik nog het meest.